گلها همه آفتابگردانند

شعر بي دروغ

ما که اين همه براي عشق

آه و ناله ي دروغ مي کنيم

راستي چرا

در رثاي بي شمار عاشقان

-که بي دريغ-

خون خويش را نثار عشق مي کنند

از نثار يک دريغ هم

دريغ مي کنيم؟

نوشته شده در چهارشنبه، 16 مرداد هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 1:40 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| (نظر بدهید.)

راز زندگي

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگي
لب زخنده بستن است
گوشه اي درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگي شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوي غنچه و گل از درون باغچه باز هم به گوش مي رسد
تو چه فکر ميکني
راستي کدام يک درست گفته اند
من فکر مي کنم گل به راز زندگي اشاره کرده است
هر چه باشد او گل است
گل يکي دو پيرهن بيشتر ز غنچه پاره کرده است!

نوشته شده در پنجشنبه، 3 مرداد هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 2:19 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| نظرات 6

از قيصر امين پور

ساكت و تنها
چون كتابي در مسير باد
ميخورد هر دم ورق اما
هيچ كس او را نميخواند
برگ ها را مي دهد بر باد
ميرود از ياد
هيچ چيز از او نمي ماند
بادبان كشتي او در مسير باد
مقصدش هرجا كه بادا باد
بادبان را ناخدا باد است
ليك او را هم خدا،هم ناخدا باد است....

نوشته شده در سه شنبه، 18 تیر هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 7:52 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| نظرات 7

تبادل لينك

با سلام

اين وبلاگ آماده تبادل لينك با تمام وبلاگ ها مي باشد.

نوشته شده در یکشنبه، 2 تیر هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 3:08 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| نظرات 3

آب

آب را گل نكنيم:
در فرودست انگار، كفتري مي‌خورد آب.
يا كه در بيشه دور، سيره‌يي پر مي‌شويد.
يا در آبادي، كوزه‌يي پر مي‌گردد.

آب را گل نكنيم:
شايد اين آب روان، مي‌رود پاي سپيداري، تا فرو شويد اندوه دلي.
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب.

زن زيبايي آمد لب رود،
آب را گل نكنيم:
روي زيبا دو برابر شده است.

چه گوارا اين آب!
چه زلال اين رود!
مردم بالادست، چه صفايي دارند!
چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شيرافشان باد!
من نديدم دهشان،
بي‌گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست.
ماهتاب آن‌جا، مي‌كند روشن پهناي كلام.
بي‌گمان در ده بالادست، چينه‌ها كوتاه است.
مردمش مي‌دانند، كه شقاق چه گلي است.
بي‌گمان آن‌جا آبي، آبي است.
غنچه‌يي مي‌شكفد، اهل ده باخبرند.
چه دهي بايد باشد!
كوچه باغش پر موسيقي باد!
مردمان سر رود، آب را مي‌فهمند.
گل نكردندش، ما نيز
آب را گل نكنيم. سهراب سپهري

نوشته شده در پنجشنبه، 23 خرداد هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 12:25 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| نظرات 3

تا نبض خيس صبح

آه، در ايثار سطح ها چه شكوهي است !
اي سرطان شريف عزلت!
سطح من ارزاني تو باد!

يك نفر آمد
تا عضلات بهشت
دست مرا امتداد داد.
يك نفر آمد كه نور صبح مذاهب
در وسط دگمه هاي پيرهنش بود.
از علف خشك آيه هاي قديمي
پنجره مي بافت.
مثل پريروزهاي فكر، جوان بود.
حنجره اش از صفاف آبي شط ها
پر شده بود.
يك نفر آمد كتاب هاي مرا برد.
روي سرم سقفي از تناسب گل ها گشيد.
عصر مرا با دريچه هاي مكرر وسيع كرد.
ميز مرا زير معنويت باران نهاد.
بعد، نشستيم.
حرف زديم از دقيقه هاي مشجر.
از كلماتي كه زندگي شان ، در وسط آب مي گذشت.
فرصت ما زير ابرهاي مناسب
مثل تن گيج يك كبوتر ناگاه
حجم خوشي داشت.

نصفه شب بود، از تلاطم ميوه
طرح درختان عجيب شد.
رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت.
بعد
دست در آغاز جسم آب تني كرد.
بعد در احشاي خيس نارون باغ
صبح شد. سهراب سپهري

نوشته شده در پنجشنبه، 23 خرداد هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 12:17 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| نظرات 1

آفتابي

صداي آب مي آيد ، مگر در نهر تنهايي چه مي شويند؟
لباس لحظه ها پاك است.
ميان آفتاب هشتم دي ماه
طنين برف ، نخ هاي تماشا ، چكه هاي وقت.
طراوت روي آجرهاست، روي استخوان روز.
چه مي خواهيم؟
بخار فصل گرد واژه هاي ماست.
دهان گلخانه فكر است.

سفرهايي ترا در كوچه هاشان خواب مي بينند.
ترا در قريه هاي دور مرغاني بهم تبريك مي گويند.

چرا مردم نمي دانند
كه لادن اتفاقي نيست ،
نمي دانند در چشمان دم جنبانك امروز برق آبهاي شط
ديروز است؟

چرا مردم نمي دانند
كه در گل هاي نا ممكن هوا سرد است؟ سهراب سپهري

نوشته شده در پنجشنبه، 23 خرداد هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 12:14 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| (نظر بدهید.)

دوست

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و با تمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد.

صداش
به شكل حزن پريشان واقعيت بود.
و پلك هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان داد.
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند.

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد.
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود.
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد.
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد.
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد.
براي ما، يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

و ابرها ديديم
كه با چقدر سبد
براي چيدن يك خوشه بشارت رفت.

ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم. سهراب سپهري

نوشته شده در پنجشنبه، 23 خرداد هزار و سیصد و هشتاد و هفت ساعت 12:13 PM توسط پيمان | لینک مستقیم| (نظر بدهید.)

درباره وبلاگ